คุณค่าของเวลา
เมื่อไม่นานมานี้ เราเกิดข้อสรุปในใจเล็กๆ ว่า เวลามักสวนทางกับวัย และในบางครั้งมันก็สวนทางกับเงินด้วยเช่นกัน
ครั้งยังเป็นเด็กเล็ก เวลามีมากให้ใช้สอยเอาตามอำเภอใจ อยากไปไหนเที่ยวเล่นไร้สาระอย่างไร ไม่ได้ใส่ใจนัก คิดแค่ว่าอยากหรือไม่อยากทำอะไร ก็จัดการไปตามนั้น
ตอนเริ่มทำงานหรือแม้กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ยังมีบางวันที่ต้องประกอบพิธีกรรม “ฆ่าเวลา” สักแต่ว่าหายใจทิ้งไปวันๆ เพื่อให้มันผ่านไป เคยอ่านบทความของน้าเน็กที่ว่าคนเรามีชีวิตอยู่แค่สองหมื่นกว่าวัน และเชื่อว่าหลายๆ คนก็ต้องเคยเห็นผ่านตาเป็นอย่างน้อยที่สุด เพราะว่าทุกวันนี้ก็ยังได้รับ fwd.mail เรื่องนี้อยู่เป็นระยะ
เป็นสองหมื่นกว่าวันที่ประมาณการณ์จากค่าเฉลี่ยอายุขัยของมนุษย์ที่อาศัยบนโลก
บางคนก็สั้นกว่านั้นเยอะ แต่เวลาของบางคนทอดยาวออกไปจากนั้นอีกไกล
จากการประเมินประมาณตัวเอง เราก็ไม่ใช่คนที่ใช้จ่ายเวลาไปอย่างเปี่ยมคุณภาพเท่าไหร่นัก เพียงว่าทุกวันนี้แค่ทำงานให้เสร็จตามกำหนดก็หมดเวลาคิดเรื่อง คุ้มไม่คุ้ม กะพริบตาอีกทีก็หมดเวลาพอดี
เวลาส่วนใหญ่ของคนส่วนมาก เค้าใช้ให้หมดไปกับอะไรกันบ้าง นอกจากงาน งาน งาน และงาน
… จริงแล้วคนเราควรรู้จักบริหารเวลาและใช้ชีวิตให้สมดุล ทั้งทำงาน พักผ่อน และหาความสุขสุนทรีย์มาเติมให้เต็มหัวใจ ใช้เวลาบางส่วนเพื่อสังคมส่วนรวม และไม่ควรปล่อยเวลาผ่านไปเปล่า อย่างน้อยก็เพื่อจะได้ไม่ต้องมาเสียดายในวันหน้า
เป็นการใช้เวลาในอุดมคติของเรา และน่าจะของอีกหลายคน แต่จะมีสักกี่คนที่ทำได้
คนที่เวลาในชีวิตใช้ไปกับการทำงาน เมื่อจู่ๆ ก็จากโลกนี้ไปกะทันหัน หากว่าเขาจะมีโอกาสรู้สึก ก็คงเสียดายวันเวลาไม่น้อยเลยเหมือนกัน
แต่..คนหนุ่มสาวก็ต้องเป็นอย่างนี้แหละกระมัง เมื่อยังมีเรี่ยวแรงกำลัง ก็ต้องทุ่มเทกับมันให้เต็มที่ เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่าหมดแรงก็คือหมดไฟ
ตัวช่วยที่สำคัญอย่างนึงที่จะทำให้เราใช้เวลาได้คุ้มค่ามากขึ้น ก็คงเป็นคำว่า “ทำวันนี้ให้ดีที่สุด”
ก็เมื่อเราเต็มที่สุดๆ ไปแล้วในวันนี้ คงหาอะไรมาเสียใจไม่ได้อีก
ป.ล. 1 ข้อสังเกตส่วนตัวอีกอย่างคือ เมื่อไหร่ที่เราไม่ว่างบ่อยๆ เข้า นั่นแปลว่าเรากำลังจะรวยแล้ว (เพราะขาดแคลนเวลาไปใช้เงินนั่นเอง)
ป.ล.2 บล็อคนี้เกิดขึ้นได้ระหว่างรอก๊อปปี้งาน พร้อมๆ กับเป่าผมที่เพิ่งสระมาให้แห้ง เริ่มภูมิใจได้นิดๆ แล้วสินะว่าเริ่มต้นใช้เวลาคุ้มค่าแล้วสิเรา 
น่าแปลก เมื่อคืนในวงสังสรรค์ของกลุ่มสถาฯ ถามคาดคั้นเอาว่า
พรุ่งนี้ (วันอาทิตย์และวันหยุดยาว) มึงจะทำอะไรวะ
กลายเป็นว่า พอพักเรื่องงานได้
หลายๆ คนก็เคว้วงคว้างไม่รู้จะทำอะไร
…
ส่วนวันนี้ทำอะไรน่ะเหรอ… ก็เอาผ้าไปซัก และในขณะที่กำลังงมองเมฆครึ้มๆ หาวสองหวอด แล้วบ่นว่าสงสัยผ้าจะไม่แห้ง ก็แวะเข้ามาอ่านบลอกนี้
ก็ภูมิใจกับการขี้เกียจเหมือนกันนะ
เป็นสิ่งหนึ่งที่แอบกลัวตัวเองจะเป็นค่ะ อาการแบบว่า “พอไม่มีงานให้ทำแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไร”
เท่าที่รู้ อาการนี้จะเป็นปัญหาทางอารมณ์ของวัยหลังเกษียณ ซึ่งเมื่อก่อน เราจะชอบพูดแบบขำๆว่า “ทำงานมาหลายสิบปี พอเค้าให้เกษียณแล้วยังอยากทำงานอีกเหรอ”
ตอนนี้เริ่มจะเข้าใจความรู้สึกนั้นขึ้นมาลางๆ แล้วเหมือนกัน และก็ตั้งใจว่าจะพยายามไม่ให้เกิด ไม่รู้จะสำเร็จรึป่าว
กิจกรรมวันหยุดของคุณ K-9 เป็นการขี้เกียจทีน่าอิจฉามากเลยค่ะ
แต่ความจริงการเอาผ้าไปซักสำหรับเรานี่คิดว่าเป็นกิจกรรมของคนขยันนะคะ