หนึ่งภาพมากกว่าพันคำ
หากนับเป็นเปอร์เซ็นต์ คนที่เป็นนายภาษาอย่างยิ่งยวดคงมีไม่มากนักบนโลก เช่นเดียวกับคนที่มีสายตาไว้เพื่อบันทึกภาพประทับบนลงกระดาษ หลายครั้งไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ชีวิตแต่ลึกซึ้งไปถึงประวัติศาสตร์โลก ไม่ว่าจะเป็นนายภาษาหรือนักเล่าเรื่องด้วยภาพ นอกจากชั่วโมงบินในการทำงานแล้ว ถ้ายังจะมีองค์ประกอบอะไรที่สำคัญ สิ่งนั้นอาจเรียกว่า “ประสบการณ์ชีวิต”
เมื่อมีกล้องอยู่ในมือ เราจับภาพนั้นไปเพื่ออะไร ความคิดในตอนนั้นล่ะ อุปสรรคต่างๆ นานาทำให้ภาพในหัวและผลลัพธ์อาจแตกต่าง ภาพๆ หนึ่งก่อนถูกปล่อยผ่านออกสู่สายตาสาธารณะ เต็มไปด้วยต้นทุนแห่งกาลเวลาและปัจจัยมากมาย
คุณ Stephen Voss ช่างภาพรุ่นเก๋า อาศัยอยู่ที่ Washinton DC อายุระดับ High Level และเหมือนคนแก่หลายคนที่ชอบทำอะไรซ้ำๆ เป็นกิจวัตรที่คาดเดาได้ อย่างเช่น : ตื่นก่อนไก่โห่ ขับรถไปซื้อกาแฟที่แมคโดนัลดฺส์กันสองคนตายาย เป็นวิถีทีดูเหมือนน่าเบื่อแต่ก็เรียบง่ายและโรแมนติก
กระนั้น..ถ้าดูจากผลอย่างอย่างเดียว อารมณ์ที่แฝงอยู่ในแต่ละภาพกรีดใจผู้ชมไปหลายแผล ภาพ Portrait ที่ว่าถ่ายยากแล้ว ลองดูในหมวด Editorial ก็ยิ่งโดนใจไปกันใหญ่ คุณอาจจะนั่งคลิกดูภาพของเขาได้เพลินๆ หลายชั่วโมงแม้ว่าอาจจะไม่ได้สนใจการถ่ายภาพเลย แล้วคนที่สนใจการถ่ายภาพและเกลือกกลั้วกับความงามเป็นนิจจะพลาดได้อย่างไรเล่า
ด้วยความสามารถด้านการถ่ายภาพในระดับหงิกง่อยของเรา จึงไม่อาจวิพากษ์อะไรได้มากนอกจากปิดตาชี้มือเชิญทุกท่านไปทัศนางานของคุณสตีเฟ่นได้ที่ www.stephenvoss.com กันโลด
ถ่ายสวยจริงๆ
นี่สินะ แก่แต่เก๋า ^ ^