รำพันความหลัง การ์ตูนวันวาน
ชอบอ่านการ์ตูนมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งทุกวันนี้ แต่ปริมาณลดน้อยลงสวนทางกับวัยที่มากขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องแรกในชีวิตที่อ่านคือคำสาปฟาโรห์, ติน ติน ผจญภัย (แน่นอนว่าฉบับแปลเป็นไทยแล้ว) และแดนดี้จอมแก่น
เริ่มต้นจากการไปวิ่งเล่นบ้านเพื่อนที่อยู่ใกล้กันช่วงปิดเทอม เจอชั้นการ์ตูนเล็กๆ เตะตา (ซึ่งก็เป็นการ์ตูนสะสมของบรรดาพี่ๆ ของเพื่อนคนนั้นเอง) หยิบมาพลิกไปพลิกมาแล้วลองอ่านดู แล้วผลก็คือติดงอมแงม ทยอยอ่านหมดชั้นเล็กๆ นั้นในที่สุด ซึ่งพี่ๆ เจ้าของก็ให้เรายืมอ่านแต่โดยดี
ที่จำได้แม่นยำก็คือสามเรื่องข้างต้น ซึ่งเพิ่งมีโอกาสเป็นเจ้าของ ติน ติน ฉบับภาษาไทยเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่ตอนเด็กอ่านแล้วชอบมากๆ จำได้ว่าตอนนั้นเป็นการ์ตูนขนาดใหญ่กว่า A5 นิดหน่อยและมีหลายเล่มเป็นซีรีย์ แต่ที่ได้มีโอกาสเป็นเจ้าของเองจากงานหนังสือมีอยู่แค่สองสามเล่ม ไม่แน่ใจว่าเป็นของใครระหว่างนานมีบุ๊คส์หรือเนชั่น เมื่ออ่านแล้วก็ไม่สนุกสนานเท่าเมื่อครั้งยังเด็ก
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ น่าจะเป็นช่วงมัธยมต้นที่กลับมาบ้าอ่านการ์ตูนอีีกหน เพราะมีร้านการ์ตูนให้เช่ามาเปิดใกล้บ้าน และเป็นช่วงวัยที่เพื่อนๆ ด้วยกันก็บ้าคลั่งอ่านการ์ตูนอย่างไซเฟอร์ ถึงขนาดว่าตั้งกฎงดกินขนมที่โรงเรียน เพื่อจะเก็บเงินซื้อไซเฟอร์มาอ่านรวดเดียว 4 เล่มจบ (รวมเป็นเล่มใหญ่ๆ) นั่นเป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่ซื้อมาด้วยตัวเอง
(จากความทรงจำ) ไซเฟอร์เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มฝาแฝด ประมาณว่าทำงานเป็นดารา แต่มีปัญหากับแม่ตัวเอง และเป็นพวกเก็บตัว ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร จนกระทั่งมีนางเอกที่แอบชอบใครซักคนหนึ่งในนี้ แล้วพยายามเอาตัวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสองหนุ่มนี้สำเร็จจนได้ เนื้อเรื่องก็ถูกใจวัยกระเตาะนั่นแหละ แต่ที่สำคัญมากๆ คือลายเส้นสวยสะอาดตา วาดคนเป็นคน ไม่ผิดสัดส่วน และไม่สุกเอาเผากิน
ในช่วงเดียวกันนี้นี้ยังตามอ่านฟาร์โรห์จากร้านเช่าอยู่ เพราะที่บ้านเพื่อนมีแค่ภาค 1 
เลยได้เจอการ์ตูนอย่าง หน้ากากแก้ว หรืออีกชื่อคือนักรักโลกมายา, ฉันจะเต้นรำในชุดขาว, คริสตัล ดราก้อน, สองคนสองคม (หรืออะไรซักอย่าง จำได้แค่ว่าเป็นของสำนักพิมพ์หมึกจีน), เดมอน เจ้าสาวซาตาน (ความจริงเรื่องนี้น่าจะยุคเดียวกับฟาร์โรห์) รักข้ามรุ่น (พระเอกนางเอกอายุห่างกัน 12 ปี) อเล็กซานไดรท์ ฯลฯ
คำสาปฟาร์โรห์ภาคหลังๆ คุณภาพการวาดตกต่ำลงเรื่อยๆ ชนิดที่ว่าฟาร์โรห์ตัวใหญ่ยังกับลิงอุรังอุตัง แต่แครอลตัวประมาณเด็กประถม และยาวยืดเยื้อไม่รู้ว่าเราคนอ่านกับคนเขียนใครจะตายก่อนกัน หลายความเซ็งประกอบกัน ทำให้เลิกติดตามในที่สุด ซึ่งหน้ากากแก้วก็จัดอยู่หมวดเดียวกับฟาร์โรห์นี่ล่ะ แต่ลายเส้นยังไม่ดีแตก (รวมถึงโคนันด้วย!!) ลายเส้นดีมาก แต่ก็ตามไม่ไหวเหมือนกัน ประมาณว่าร้านเช่าต้องยกฝาผนังแถบนึงเป็นครอบครัวหน้ากากแก้วไปเลย
ส่วนใหญ่แล้วเราไม่ค่อยได้จำชื่อว่าใครเป็นคนวาด เว้นอยู่คนก็คือไซโต้ จิโฮ จัดว่าเป็นนัดวาดที่ลายเส้นสวย เนื้อเรื่องดี หลายเรื่องอ่านแล้วน้ำหูน้ำตาไหลพรากๆ อย่างฉันจะเต้นรำในชุดขาว ต่อมาเราเองเริ่มห่างหายจากการ์ตูนไปมาก เรื่องล่าสุดของไซโต้ อ่านเมื่อสมัยยังเรียนอุดมศึกษา ก็คือตำนานรักห้องสมุด เล่มแรก กับอะไรอีกเรื่องที่เกี่ยวกับบัลเล่ต์ ซึ่งเรื่องสุดท้ายนี่ข้อมูลเกี่ยวกับบัลเล่ต์อัดแน่นฟิตเปรี๊ยะยังกับอ่านสารานุกรม
ช่วงอุดมศึกษา เคยพยายามหาผลงานเรื่องอื่นๆ ของไซโต้ มาอ่าน แต่ก็หายากมาก และส่วนใหญ่ที่เจอในร้านการ์ตูนจะเป็นของสำนักพิม์บงกช และเคเคบุ๊คส์ ซึ่งของเคเคฯ นี้แหละ หน้าปกเป็นเรื่องของไซโต้ แต่ในเล่มมีเรื่องของไซโต้อยู่ประมาณ 1% ที่เหลือก็เป็นเรื่องของคนอื่น ที่ลายเส้นเหมือนเพิ่งหัดวาด วาดคนไม่ได้สัดส่วน (แม้จะเป็นการ์ตูน ไม่ใช่การวาดเหมือนจริง แต่มันก็ต้องมีสัดส่วนที่ถูกต้อง) แถมบางเรื่องแอบเป็นการ์ตูนลามกอีกต่างหาก น่าแปลกที่ว่าเราเคยบ่นเรื่องนี้กับใครซักคน แล้วคนๆ นั้นบอกว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่ซักหน่อย มันก็แค่การ์ตูน” ??? แต่นั่นก็ทำให้เรารับไม่ได้อย่างแรง และห่างหายไปจากโลกการ์ตูนตาหวานพร้อมความคิดที่ว่า ‘การ์ตูนตาหวานดีๆ มีคุณภาพแบบสมัยก่อนหายไปไหนหมดน้า’
กระทั่งวัยทำงานนี่ล่ะ กลับมาพบปะการ์ตูนอีกครั้ง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นการ์ตูนแบบผู้ชายๆ มากกว่า อย่างคุโรมาตี้ อิวาม่อน สลัดจอมลุย (เรื่องนี้ออกนานแล้ว) ต้องรอด (ออกนานมากแล้วเช่นกัน) ฯลฯ และอีกสองสามเล่มที่เคยได้เขียนถึงบ้างแล้วในบล็อกนี้ ถึงอย่างงั้นเราก็ยังอยากอ่านการ์ตูนตาหวานอยู่ เพียงแต่ด้วยวัยขนาดนี้แล้ว ก็เลยอยากได้การ์ตูนผู้หญิงที่พล็อตเื่รื่องซับซ้อน มีมิติมากหน่อย มีปมให้ชวนติดตามมากกว่าเรื่องรักวัยรุ่นทั่วไปเท่านั้นเอง
ไม่รู้ว่าจะขอมากไปหรือเปล่าน้า
อิอิ เห็นชื่อการ์ตูน นักเขียนแล้ว รู้เลยค่ะว่าัวัยใกล้กัน เอิ๊ก
ไซเฟอร์เนี่ย ตอนนั้นชอบอะ จำชื่อคนวาดได้ นาริตะ มินาโกะ
แล้วเราก็ชอบเรื่องของชิโนฮาระ จิเอะด้วย ที่วาดประมาณ นัยน์ตาเธอสีม่วง
ไซโต จิโฮ วาดงามมาก แต่ก่อนก็ชอบ หลังๆมาเราว่าเรื่องเขาไม่ค่อยสนุกแล้ว
อ่อ แคนดี้จอมแก่น ก็ได้อ่านค่ะ นอกจากนี้เราก็ชอบ รันเซ่ ลูกสาวซาตานด้วย ยังจำชื่อพระเอกได้เลย มาคาเบะ คุง
โตมาหน่อยเนี่ยเราชอบ มาคิมูระ ซาโตรุ ค่ะ ^_^
เดาว่าคุณ Cotton อยู่วัย 15 หยกๆ 16 หย่อนๆ เหมือนเราแน่ๆ
เนอะๆๆ อิอิ
เสียดายมากค่ะไซโต้ ถ้าเนื้อเรื่องดี แน่นๆ เหมือนสมัยแรกที่เค้าเขียนก็คงดี
ตอนเขียนเรื่องนี้จบใหม่ๆ รู้สึกว่าตัวเองแก่ไงไม่รู้ ฮ่า เพราะอ่านไปอ่านมาดูแล้วเหมือนคนแก่ขี้บ่น
แต่ก็ตกลงใจจะ Publish เผื่อว่าจะเป็นเสียงเล็กๆ ที่ได้รับการตอบสนอง 555 (แอบหวังมากไปอีกแล้วเรา)