“รถไฟฟ้า” ไปดูมาแล้ว
ชื่อเรื่องบ่งบอกว่าหนังต้องจบแบบ Happy Ending โปสเตอร์แลดูเกาหลี (รู้สึกไปเอง ?) ซึ่งไม่ได้ดึงดูดอารมณ์อยากดูของเราเท่าไหร่ อีกทั้งความหล่อทะลุแป้งของคุณพี่เคนที่เราก็เฉยๆ กับพี่แกมาตลอด (ต่อมรับรู้ความหล่อเสียไปแล้ว ?) ด้วยเหตุผลทั้งหลายแหล่นั้นแล้วมีแนวโน้มว่าหนังเรื่องนี้คงจะไม่ได้กินเงินเรา แต่การณ์กลับกลายเป็นว่า….ไปดูมาจนได้..ซะงั้น
“ดูหนัง” เป็นความสุขแบบฉุกเฉินที่หาได้ง่ายสุดแล้วละมังในฐานะคนกรุง เงินร้อยกว่าบาทกับการแช่ตัวเองอยู่ ณ สถานที่แแห่งหนึ่งสองสามชั่วโมงโดยไม่โดนไล่ที่ นั่งดูทั้งโฆษณาและเทรลเลอร์ ซึ่งก็มีทั้งเบื่อ (โฆษณา) บ้าง หนุกหนาน (ตัวอย่างหนัง) บ้าง อะไรบ้าง ได้ข่าวอยู่ว่าบางคน บางโรง กับหนังเรื่องนี้ ต้องจ่ายค่าเวลาไปถึง 170 บาทต่อตั๋ว 1 ใบ และโฆษณา+เทรลเลอร์ 45 นาที ได้เตรียมใจไว้แล้วในตอนแรกว่าถ้าเจอสถานการณ์อย่างนั้นจะไม่หัวเสีย โชคดีที่ดูโรงแถวนอกเมืองที่ปกติแล้วเงียบเหงาเป็นป่าช้า จึงเสียค่าตั๋วไปในราคาใบละ 120 ขอขอบคุณในน้ำใจของ SF สาขาตะเข็บ กทม. มา ณ ที่นี้
ดูจากกระแสแล้วหนังเรื่องนี้มีกลุ่มเป้าหมายอยู่ที่หนุ่มสาวโสดกลางคนทำงานออฟฟิศในเมือง ยิ่งถ้าใครใช้บริการ BTS เป็นประจำ อาจจะเผลออินไปโดยไม่ได้ตั้งตัว คนโสดที่มีอะไรหลายๆ อย่างเหมือนนางเอกในเรื่องแล้วไปดูอาจมีจี๊ดใจเล็กๆ เพราะในหนังเขาจบแบบ..”ไม่ต้องกินข้าวคนเดียวอีกแล้ว” ขณะที่ชีวิตจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป บทสรุปที่ “เย้ ในที่สุดตูก็มีแฟนซะที” ความจริงแล้วมันเป็นแค่จุดเริ่มต้น..ชิมิ
รถไฟฟ้ามาหานะเธอ หนังโรแมนติกคอมมีดี้ มีหลายฉากที่ทำให้คนทั้งโรงพร้อมใจกันหัวเราะ เพลงประกอบหลายเพลงที่คนวัย 30 จะเข้าถึงเป็นอย่างมาก จากหน้าหนังเหมือนว่าเคนเป็นแม่เหล็กดึงดูดสาวๆ คนดู แต่เมื่อเข้าไปดูภาพเคลื่อนไหวบนแผ่นฟิล์ม เสน่ห์การแสดงของคริส หอวัง เป็นสิ่งที่ดึงความประทับใจเราได้มากกว่า เธอแสดงได้เป็นธรรมชาติราวกับว่านั่นคือชีวิตของเธอ ทั้งที่จริงแล้วคริสและเหมยลี่ มีชีวิตต่างกันอย่างสิ้นเชิง ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะความประทับใจเก่าเป็นทุมเดิมในเรื่องความมั่นใจ บุคลิกภาพ และความสบายๆ ในแบบของเธอ ทำให้นึกนิยมคริสมากขึ้นไปอีก
เราได้รับความเพลิดเพลินใจตลอดการดูหนังเรื่องนี้ เนื้อเรื่องไม่ต้องวิเคราะห์วิแคะให้ปวดหัว ไม่ต้องนั่งปรึกษาหารือกันถึงฉากที่ดูไม่ทัน เนื้อเรื่องง่ายๆ แบบนี้เข้าถึงใจคนดูได้ง่ายๆ ดี ความสนุกเอาไป 90% อีกสิบเปอร์เซ็นต์ยกให้อะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูก เป็นอารมณ์ทำนองว่า..อีกนิดจะไคลแม็กซ์ จะทำให้กินใจประทับใจมากกว่านี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าไอ้สิ่งทีี่อึดอัดอยู่ในอกนั้นมันคืออะไร
หลังจากเราไปดูมาได้ไม่กี่วัน ก็มีข่าวว่าหนังเรื่องนี้รายได้เข้าเป้าร้อยล้านบาทไปแล้ว ยินดีกับหนังไทยและค่ายจีทีเอชด้วย แอบเป็นกำลังใจเล็กๆ ให้คนทำหนังไทยไม่ว่าจะเรื่องไหน ภาวนาให้หนังที่พวกเขาทำออกมาได้รับการตอบรับที่ดี แต่ทั้งนี้..ก็หวังพวกเขาตั้งใจทำหนังที่ดีออกมาด้วยเช่นเดียวกัน
หนังบ้านเราไม่จำเป็นต้องมุ่งเอฟเฟ็กต์ คอมพิวเตอร์กราฟิก (หรือที่เรียกอย่างย่อว่าซีจี) ตามอย่างหนังฮอลลีวู้ดประเภทเอาความตระการตาเข้าข่มบทหนัง เงินทุนสู้กันไม่ได้อยู่แล้ว หนังมีตั้งหลายแนวหลายแง่มุมจะให้เล่าถึง ยังมีคนรอดูหนังดีๆ โดนใจไม่ต้องใช้เอฟเฟ็กต์อยู่นะ
หลังจากดูจบ ประโยคคุ้นๆ ที่เคยเห็นผ่านตาจากโปสการ์ดลอยเด่นขึ้นมาในความทรงจำ “Seize The Day-จงฉกฉวยวันเวลานั้นไว้” วันเวลาที่เราเจอบางคน-บางสิ่ง-บางจังหวะ อาจเป็นหนเดียวในชีวิต หากปล่อยให้เลยผ่านไป ใครจะสามารถย้อนมันกลับคืนมา ?
พี่ที่ออฟฟิศ (ผช) ไปดู เค้าก็ว่ามันบันเทิงดีครับ
ชอบคำนี้จัง “ความสุขแบบฉุกเฉิน”
แต่หลังจากดูหนังบันเทิงแบบวินาสสันตะโร
มันจะมีความเงียบหลังม่านปิด ไฟสว่าง
ที่…เศร้าชะมัดเลย
คำว่า “ความสุขแบบฉุกเฉิน” นี่เราเป็นบ่อยค่ะ
บางทีงานยุ่งมากสุดๆ พอเสร็จงานซะทีก็อยากจะพักผ่อนบ้าง แต่จะไปไหนไกลๆ ก็เหนื่อยเกิน
เลยเลือกดูหนังแทนน่ะค่ะ ง่าย เร็ว สะดวก ^^
เพื่อนผมบอกไม่สนุกอ่ะคับ…เลยไม่ได้ไปดู
เป็นหนังที่เราดูแล้วรู้สึกดีใจที่ได้ไปดู ไม่ใช่ว่าเพราะมันอาบอิ่มซึ้งกินใจอะไร
แต่เพราะมันฮาเฮ ตลก สนุก ได้ทำให้ตัวเองหัวเราะแบบเอาหายเครียดกันไปเลย
(เพราะช่วงนี้งานเยอะมาก เครียดมาก เครียดจนป่วยไปสองอาการแล้ว >_< )
เราว่าหนังเรื่องนี้เป็นบันเทิงที่ทำได้ดูดี ถึงตอนจบจะแบบแอบขัดใจเล็กน้อย แต่โดยรวมให้ดูอีก ก็คงหัวเราะได้อีก
เห็นด้วยว่าคริส หอวังเล่นได้ดีมากๆ หนังสนุกได้ขนาดนี้ก็เพราะเธอ
แล้วตัวพี่เคน เราก็ว่าหล่อได้ใจจริงๆนะ
อีกอย่างต้องชม ผู้กำกับ ทำได้โอเคเลย อ่านในไบโอสโคป เขาบอกว่าเชาชอบโจวซิงฉือมากๆ ทีนี้เขาก็มองว่าจะให้ คริส หอวังประมาณเป็นโจวซิงฉือภาคผู้หญิง คือไม่ได้เทียบขนาดนั้นนะ แต่หมายถึงอารมณ์ของการวางมุมมองอะ