ครั้งหนึ่งกับการไปดูหนังในโรงฯ
เหตุเกิด ณ โรงภาพยนตร์อีจีวีรังสิต เมื่อประมาณ เอ่อ… หลายปีก่อนนู้นนน กับหนังเรื่อง Happy Together โลกนี้รักใครไม่ได้นอกจากเขา ไม่รู้คิดยังไงเหมือนกัน เกิดอยากจะไปดูหนัง แถมยังไปคนเดียวอีก (ในวัยนั้น ไปดูหนังกับเพื่อนตลอดทุกรอบ)
Happy Together กำกับโดยหว่อง กาไว ที่หลายคนรู้จักดี และน่าจะมีแฟนชาวไทยคอยติดตามผลงานอยู่มากทีเดียว เป็นเรื่องราวความรัก ความฝัน ของผู้ชายสองคนที่ละทิ้งบ้านเกิดเพื่อไปให้ถึงจุดหมายและมีความสุขด้วยกัน แต่เมื่อชีวิตมันไม่ง่ายฉันใด รักระหว่างชายกับชายก็ไม่ง่ายฉันนั้นแล
เรื่องย่อแบบละเอียดกว่านี้ อ่านเพิ่มเติมได้ ที่นี่
เรื่องของหนังน่ะไม่มีอะไร ได้อรรถรสอย่างที่ควรจะเป็น แต่ด้วยความงุนงงบางอย่างที่เกิดกับชีวิต ณ ตอนนั้นแบบปัจจุบันทันด่วน ทำให้ขาดความต่อเนื่องในการชมภาพยนตร์ไประยะหนึ่ง
จำได้แม่นว่า วันที่ไปดูเป็นตอนกลางวันของวันธรรมดาวันหนึ่ง ไม่ใช่วันหยุดเสาร์อาทิตย์ แถมยังเป็นเวลาเที่ยงวันพระอาทิตย์ตรงหัวเป๊ะ คนตีตั๋วเข้าไปดูเรื่องนี้ก็เลยยิ่งน้อยเป็นพิเศษ ตัวเราเองได้ที่นั่งประมาณแถว H หรือ I ติดทางเดิน 2-3 เบาะข้างๆ เป็นที่ว่าง และถัดไปก็มีคนนั่งอยู่ประปราย ได้นั่งคนเดียวก็เลยสบายใจไป (ถ้าดูหนังผีคงรู้สึกไปอีกแบบ)
หนังดำเนินไปได้ราว 10-15 นาที มีผู้ชายน่าจะเป็นวัยกลางคน มาพร้อมกระเป๋าเอกสารหนึ่งใบ แต่งตัวประมาณทำงานออฟฟิศ และทรุดลงนั่งแถวเดียวกับเรา โดยเว้นที่ว่างไว้ 1 ที่ ในตอนนั้นเราเองไม่ได้สนใจอะไรมากนัก มัวแต่อินอยู่กับหนัง พอหนังดำเนินไปได้ประมาณกลางๆ ของเรื่อง จังหวะที่หนัง (และทั้งโรง) มีแต่ความเงียบนั้นเอง ชายคนนั้นควักเอามือถือออกมารับสาย ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่ความสนใจของเราจะพุ่งตรงไปที่ผู้ชายคนนั้น
อะไรนะ..
อ๋อ.. ช่ายยย- – - หือ – - – อืมมม…….
อยู่บนรถไฟ.. กำลังกลับบ้าน
อืมมม
ช่ายยย
โอเค…. ไว้เดี๋ยวเจอกันน๊าาา
หนังยังคงดำเนินเรื่องต่อไป แต่เรายังอึ้งปนงง ผสมอะเมซซิ่งอยู่ (หลายอารมณ์) จากตอนแรกที่ไม่สนใจ ตอนนี้มีแอบชำเลืองมองนิดหน่อย แต่ดูเค้าก็ไม่ได้ร้อนใจอะไรนัก นั่งดูหนังต่อจนจบอย่างสงบเรียบร้อยจนกระทั่งจบ แล้วกลับออกไป เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ป.ล.
- เค้าน่าจะเปิดสายแบบสั่น เพราะไม่ได้ยินเสียงโทรเข้า สมัยนั้นดูเหมือนคนจะยังไม่ค่อยเคร่งครัดเรื่องปิดเครื่องในโรงฯ เท่าไหร่
- เข้าใจว่าเรื่องส่วนตัว แต่อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าในรถไฟมันจะเงียบได้ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย
- เล่าจากความทรงจำ มีตรงไหนตกหล่นไปบ้าง ขอโทษด้วยนะคะ
เรื่องนี้ดูจากดีวีดีจ้ะ
ส่วนเรื่องเล่าของชายคนนั้น ถ้าเป็นฉันคงแบบว่าโกรธเขาที่คุยโทรศัพท์ขณะดูหนังอะ
แหะๆ
ถ้าเป็นตอนนี้ก็คงมีเคืองเหมือนกันค่ะ แต่ตอนนั้นมัวแต่งง และอึ้งๆ อยู่ค่ะ
(ประมาณว่ายังตั้งตัวไม่ติด)
เดี๋ยวนี้เวลาไปดูในโรง ก็ไม่ค่อยเจอคนคุยมือถือเท่าไหร่ค่ะ
เรื่องนี้ ยังไม่ได้ดูแฮะ
แต่ว่า เดี๋ยวนี้ ขนาดเอาจริงเอาจังเรื่องปิดมือถือในโรง ก็ยังเห็นคุยในโรงกันอยู่นะ
นอกจากเคร่งครัดเรื่องปิดมือถือแล้ว น่าจะเพิ่มเรื่อง “ห้ามถีบเบาะ” เข้าไปอีกอย่างนึงด้วย เราไม่ค่อยเจอคนโทร แต่ว่าเจอถีบเบาะบ่อยม๊ากกก.. ค่ะ