Ode to J. Smith-ร็อคที่สุดตั้งแต่เคยเป็นมา
จากกันไปให้คิดถึงได้ไม่นาน ไม่กี่เดือนหลัง the Boy With No Name ออกวาง Travis ก็มายืนโชว์หุ่นตัวเป็นๆ ในอิมแพ็คให้สาวกยืนน้ำตาคลอด้วยความปลื้มปีติใจ คราวนี้หนุ่มๆ จากกลาสโกลว์กลับมาอีกครั้งกับสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ซึ่งใช้เวลาอัดเสียงกันแค่สองอาทิตย์เท่านั้น …
ได้มาครอบครองนานแล้ว ตั้งแต่ 30 กันยา แต่อยากตั้งใจฟังให้มันซาบซึ้งถึงใจก่อนจะมาบอกเล่าอีกต่อ
ชุดนี้เป็นผลพวงแห่งความเปลี่ยนแปลงล้วนๆ ว่ากันตั้งแต่ค่าย คราวนี้ย้ายมาสังกัดกับ Red Telephone Box ไหนจะอาร์ตเวิร์กปกที่เปลี่ยนแนวเป็นภาพกราฟิก และ Hidden Track ที่หายไป (ตรงนี้แหละที่เศร้าเล็กๆ)
กระแสตอบรับจากนักจารณ์ผมทองดูไม่ปลื้มอัลบั้มนี้เท่าไหร่ บางคนถึงกับบอกว่า “ทราวิสคงกลับไปเหมือนเดิมไม่ได้อีก” แต่ส่วนตัวแล้วไม่ได้รู้สึกอย่างงั้น อยากจะให้ 4 ดาวด้วยซ้ำไป ฟังแนวเดิมๆ มานาน เปลี่ยนแปลงบ้างก็ตื่นเต้นเร้าใจไปอีกแบบ
ถึงจะบอกว่าร็อกมากกว่าเดิม แต่เพลงแบบเดิมๆ ยังคงมีให้เห็นกันอยู่ อย่าง
Last Words / Quite Free / Before you were young
นอกเหนือจากนี้ก็ร็อคล้วนๆ แต่เร้าใจ ส่วนตัวชอบมาก Something Anything / Chinese Blues (เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ถูกเล่นเมื่อคราวทราวิสมาเล่นที่อิมแพ็ก เล่นเอาคนดูเป็นงงเป็นแถว) รวมทั้งอินโทรจี๊ดๆ ใน Long Way Down ด้วยว่าจังหวะชวนโดดเหลือกำลัง คิดว่าถ้าเป็นตอนเล่นสดต้องมันระเบิดเถิดเทิงเป็นแน่
ลองฟัง Something
Title Track
ฉันว่าร็อคมากๆ แต่ก็ทำให้คิดถึงอัลบั้มแรกของเขา (มั้ง)
โดยส่วนตัวยังไม่ติดใจมากนัก เพลงที่ชอบๆก็แบบยังเป็นเพลงแนวทราวิสก่อนหน้านั้นมากกว่า
อย่าง song to self เป็นต้น
สงสัยเป็นเพราะว่าเป็นคนชอบเพลงเร็วๆ ด้วยอ่ะค่ะ (เกี่ยวไม๊เอ่ย)
อย่า เพลง Selfish จากชุดที่แล้วก็ชอบเป็นพิเศษเลยค่ะ ^^