ไม่อยากเป็นลูกครึ่ง
ไม่ได้บังอาจตั้งตนเป็นไม้บรรทัด เที่ยววัดโน่นวัดนี่ตามใจชอบ
แต่เป็นความรู้สึกส่วนตัวที่ค่อยๆ สะสมรวมกันเป็นก้อนใหญ่อยู่ในใจมานาน
เดี๋ยวนี้ใครก็พูดไทยคำอังกฤษคำ เป็นเรื่องธรรมดา เราว่ามันยังธรรมดาถ้าเป็นศัพท์ในวงการอินเตอร์เน็ตและคอมพิวเตอร์ เพราะการบัญญัติศัพท์ใหม่เป็นภาษาของเราเอง ก็ยิ่งทำให้งุนงงเพิ่มขึ้นไปอีก หรือในบางกรณีที่หาคำไทยมาใช้สื่อความหมายไม่ได้จริงๆ
แต่ถ้าอะไรๆ ก็ไทยคำอังกฤษคำ ในทุกเวลา-ทุกสถานการณ์ มันชักจะไม่ธรรมดา
เคยอ่านข้อเขียนของด็กเตอร์ท่านหนึ่ง ที่เป็นคนไทยแท้ พ่อไทยแม่ไทย จบไกลจากต่างแดน เขียนบทความแบบไทยคำอังกฤษคำ ซ้ำยังไม่ใช่ศัพท์อังกฤษแบบบ้านๆ คนที่การศึกษาด้อยกว่าอย่างเราอ่านแล้วไม่ทำให้ฉลาดขึ้น หรือรู้เรื่องอะไรมากขึ้นไปกว่าเดิมซักเท่าไหร่
แอนดรู บิ๊กส์ เคยบอกไว้ในพ็อคเก็ตบุ๊คของเค้าว่า ฝรั่งไม่เคยสอนให้คนไทยพูดไทยคำอังกฤษคำ แต่ก็เจอบ่อย ที่คนไทยเจอหน้ากันจะทักว่า “กูด ม๊อนิ่งจ้ะ” หรือที่เราเคยโดนคนไทยด้วยกันถามว่า “ยู เอาวอเต้อไม๊”–
พูดอังกฤษไปเถอะ ถ้าอยากพูดอังกฤษ ไม่มีใครว่าถ้าคุณเก่งภาษานั้นและใช้มันได้อย่างคล่องแคล่ว และโปรดพูดไทย ถ้าต้องการพูดภาษาไทย
อย่างน้อยก็ให้สมกับการที่เรามีภาษาเป็นของตัวเองไว้ใช้มาเป็นร้อยปี
