มีอะไรในสมุด
เมื่อก่อน ตอนยังเด็ก เราเขียนไดอารี่แทบจะทุกวัน ด้วยความบ้าคลั่งส่วนบุคคลและความเยาว์วัยเป็นเหตุ เขียนเอามันอย่างเดียว ไม่ได้คิดอะไรมากมาย เวลาผ่านไปหลายปีมีโอกาสรื้อมาอ่าน ใช่ว่าข้อความในสมุดบันทึกมันจะเปี่ยมสาระ แต่เมื่ออ่านแล้วเหมือนทบทวนความหลัง เรื่องราวบ๊องๆ แต่ก่อนเก่าแจ่มชัดเหมือนเมื่อวาน
นอกจากจะมีคุณสมบัติรื้อฟื้นความหลังได้รวดเร็วที่สุดแล้ว ยังสามารถเป็นที่กักเก็บไอเดียดีที่แว๊บเข้าสมองแล้วลอยละล่องออกจากรูจมูกได้อีกด้วย
ตอนนี้เราจึงพกสมุดเล่มน้อยติดตัวไปไหนมาไหนเกือบทุกวัน
สำหรับคนขี้เกียจจด คนไม่พกปากกา หรือบางคราก็ลืมสมุด มีตัวช่วยที่คิดว่าคงพอจะช่วยได้บ้าง นั่นคือ การอัดเสียงด้วยมือถือ หรือ MP3 เวลาอัดไม่ต้องตะโกนดังมากเดี๋ยวคนข้างๆ ตกใจ ลองทดสอบดูว่าพูดระดับไหนถึงจะเหมาะ อันนี้ไม่มีตัวช่วยอยากได้ต้องทำเอง แล้วกลับถึงบ้านค่อยเอาความคิดนี้ไปจด ไปจำ หรือไปทำเลยก็ดี จะได้เสร็จสิ้นไป ไป ชีวิตจะได้ทำอะไรลุล่วงไปอีกอย่าง หรือได้เริ่มต้นทำอะไรขึ้นมาอีกอย่าง
สำคัญอยู่อย่างเดียว อย่าลืมแล้วกันว่าอัดเสียงเตือนความจำตัวเองเอาไว้ -_-”
ตัวช่วยที่ไหนก็คงช่วยไม่ได้แล้วล่ะคราวนี้
ไม่รู้จะเขียนไร …หลังๆ นี่แทบจะเขียนอะไรไม่ออก บอกอะไรไม่ถูก บทบรรณาธิการ แค่ 2-3 ย่อหน้าคิดหัวแทบแตก คงเป็นเพราะไม่ค่อยได้เขียนอะไรสักเท่าไร
เขียนไว้เยอะๆ น่ะดีแล้วล่ะ อิอิ
เอิ้กกก
หลังๆ มาน้รู้สึกว่าตัวเองสมาธิสั้นจ้ะ ความจำก็สั้น (ตัวก็สั้น อิอิ) ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงก็เลยคิดว่าการเขียนคงเป็นทางออก อย่างน้อยก็ได้ฝึกเรียบเรียงความคิด การเชื่อมโยงประโยค ฝึกพิมพ์ดีด ฝึกสมอง ฯลฯ หวังว่าจะดีขึ้นอ่ะจ้า
โอ้ จะว่าไปก็เยอะเหมือนกันนะเนี่ย